پر مي کشم از پنجره ي خوابه تو تا تو
هر شب من و ديدار در اين پنجره با تو

از خستگي روز همين خوابه پر از راز
کافي ست مرا ، اي همه ي خواسته ها تو

ديشب من و تو بسته ي اين خاک نبوديم                
من يکسره آتش ، همه ذرات هوا تو

بيدارم اگر دغدغه ي روز نمي کرد
با آتش مان سوخته بودي همه را تو

پژواک خودک بودم و خود را نشنيدم
اي هر چه صدا ، هرچه صدا ،هر چه صدا - تو

آزادگي و شيفتگي مرز ندارد
حتي شده اي از خودت آزاد و رها تو

 يا مرگ و يا شعبده بازان سياست
ديگر نه و هرگز نه ، که يا مرگ که يا تو

وقتي همه جا از غزل من سخني است
يعني همه جا - تو ، همه جا - تو ، همه جا - تو

پاسخ بده از اين همه مخلوق چرا من
تا شرح دهم از همه ي خلق چرا تو